خيابان‌ها و تماشاگاه‌ها و مجمع رقص با جوان‌ها ، چون به خانه شوهر رو نمايد ، آن هم پس از چند شب با يك صورت منكر و عبوس و سيرتى زشت و غير مأنوس با يك دنيا ناز و خيلاء و بىاعتنايى از شوهر كناره كند و در ياد ديگران باشد و عيش و زندگانى مرد را منقص نمايد . مفسدهء سى و نهم : آن‌كه زن وقتى عفيفه و محجوبه و مأنوسه به خانه گشت ، قهرا به واسطهء خانه‌نشينى چشم گوش او بسته و در شريعت اسلام و نزد عقلا اين روحيّت در زنان صفت مدح است براى ايشان ؛ زيرا در اين فرض هميشه همّش همّ واحد و ذهنش جامد و اشتغال به امر شوهردارى و خانه نگاهدارى ؛ و لازمه‌اش آن است منقاده و مطيعهء شوهر خود باشد و نظرى به ديگرى نداشته ؛ و بعبارة اخرى يكتاشناس خواهد بود و داستان رياست و مرئوسيّت كه مايهء انتظام زندگانى و معيشت است ، در هرجامعه و جماعتى كه مىتوان گفت جزء اصول تمدّن بشمار است ، فراهم خواهد شد . مفسدهء چهلم : آن‌كه مسلّم و واضح است كه زن هرگاه مكشّفه شد و مراودهء با مردان و آميزش با بيگانگان پيدا كرد ، تدريجا علاقه‌مند مىشود به بيرون رفتن و در مجامع خلق بودن ؛ در خانه كه وارد مىشود دلتنگ و حوصلهء او كم مىشود و اعتنايى هم به زندگى داخلى ندارد ، و هميشه مىخواهد سر به هوا و مستقلّه و وحشى صفت مانند آهوان وحشى و صحرايى باشد و خود را ذليل و خاضعه و رام و منقادهء شوهر و ملتزمهء به خانهء او نبيند ؛ بلكه خود را همسر شوهر و همراز و اهل سرّ نداند ؛ و بر اين عدم عاطفه و علاقه ، مفسدهء شيوع شقاق و نفاق مترتّب گشته ، و در نتيجه زيادتى و كثرت طلاق حاصل آيد . مردها بىزن و زن‌ها بىمرد ؛ اطفال صغار بدون پرستار و نگهبان و نفله و فاسد و بدون مربّيان مهربان كم‌كم جامعه را رو به فساد تهديد مىنمايد ؛ زيرا فساد هر ملّت و جامعه‌اى ، به فساد افراد و بىتربيتى اشخاص است ؛ و اين مفسدهء كثرت طلاق همان شناعت و مفسده‌اى است كه در فرانسه رايج گشته ، و نمىتوانند جلوگيرى كنند و نمىدانند منشأش از كجا است . چنانچه صاحب مجله فرانسه مىنويسد : موجب طلاق در اين مملكت كه مملكت فرانسه است ، آن به آن در تزايد و عدم نقصان است ، و لازم است كه مقنّنين دولت و حكومت در صدد اصلاح برآيند . ديگرى مىنويسد : امر بسيار مدهش آن است كه از يك صد طلاق هشتاد او از طرف زن‌ها درخواست مىشود . « 1 » اينها تمام در نتيجهء بىحجابى [ است ] كه لازمهء او معاشرت و مراوده با مردان بيگانه

--> ( 1 ) . اين مطالب برگرفته از كتاب « مدينة الاسلام روح التمدن » شيخ احمد شاهرودى است كه بخش حجاب آن در همين مجموعه به چاپ رسيده است .